Η ζωγραφική…

Η ζωγραφική, σύμφωνα με την Ψυχολογία, αποτελεί ένα μέσο έκφρασης, ανάπτυξης και επικοινωνίας των παιδιών, συμβάλλοντας στην πνευματική, συναισθηματική και κοινωνική τους ανάπτυξη.

Τα παιδικά σχέδια, ανάλογα τον πολιτισμό, διαθέτουν τα δικά τους ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και νοήματα. Πολλά σχέδια είναι τελείως μοναδικά, καθώς βασίζονται σε ένα δικό τους σύστημα αρχών.

Συχνά, τα σχέδια και οι ζωγραφιές τα παιδιά μας κάνουν κοινωνούς μιας ιδιαίτερης εμπειρίας ή κουλτούρας, γι’ αυτό τον λόγο τα σχέδια δεν πρέπει να τα αντιλαμβανόμαστε εντός συγκεκριμένων κατηγοριοποιήσεων, αλλά πρέπει να τα κατανοούμε με βάση την χώρα προέλευσης των παιδιών. Να διδαχτούμε από αυτές τις πολιτισμικές ιδιαιτερότητες.

Η ζωγραφική των παιδιών μας βοηθά να μπορέσουμε να εντοπίσουμε διάφορα προβλήματα.

Το ξεχωριστό για το παιδί που ζωγραφίζει είναι ότι κατέχει μια ιδιαίτερη εμπειρία και γνώση, χωρίς ακόμη να μπορεί να μιλήσει για αυτή ή μη έχοντας τις απαραίτητες λέξεις για να την εκφράσει, μας την μεταφέρει μέσω του σχεδίου και της ζωγραφικής.

Το σχέδιο και η ζωγραφική αποτελούν απαραίτητο εργαλείο για τον Ψυχολόγο, μαζί φυσικά με την επιστημονική κατάρτιση και εμπειρία, η οποία σέβεται την ατομικότητα του παιδιού.

Πολλές φορές, ακόμη και αν δεν γνωρίζουμε τη γλώσσα του παιδιού, μπορούμε μέσω του σχεδίου και της ζωγραφικής να συνεργαστούμε και να δουλέψουμε μαζί του. Ακόμη και αν το μόνο που έχουμε στα χέρια μας είναι μαρκαδόροι και η θέληση του ίδιου του παιδιού.

Αυτό συμβαίνει διότι υπάρχει ένας κόσμος, ο κόσμος του ασυνειδήτου και η βιωμένη εμπειρία, που μπορούν να εκφραστούν και με άλλους τρόπους ακόμη και αν είναι δύσκολο να εκφραστούν δια μέσου του λόγου.

Το επόμενο βήμα μπορεί να είναι ο λόγος. Διαμέσου του λόγου το παιδί θα εκφράσει αυτό που το απασχολεί.

Η αντίληψη των ικανοτήτων του παιδιού, δεν γίνεται αποκλειστικά με λέξεις, αλλά και από τις οπτικές πλευρές της σκέψης και της μνήμης. Η ικανότητα, η μνήμη, η σκέψη, η αντίληψη, η μάθηση, διαφέρουν ανάλογα με την κουλτούρα και τον πολιτισμό.

Σε ένα πιο συγκεκριμένο επίπεδο, το παιδί μέσα από τη ζωγραφική είναι δυνατό να μας κάνει κοινωνούς μιας φοβίας, ενός τραύματος, συναισθημάτων ντροπής, ενοχής, καθώς επίσης να εκφράσει κοινωνικά στερεότυπα, σχέσεις της οικογένειας, καταστάσεις στο σχολείο, κ.ο.κ.

“Ένα χρώμα εσύ-ένα εγώ, μια ζωγραφιά εσύ-μια εγώ, ένα βήμα εσύ-ένα εγώ”. Περνώντας από το υπόγειο της ζωγραφικής, βγαίνουμε στην επιφάνεια της ζωής.